De Teamgerichte Aanpak bij Verkeersongevallen
De Teamgerichte Aanpak bij verkeersongevallen bestaat al ruim 20 jaar. Het doel is de bevrijdingstijd van slachtoffers te verkorten door gelijktijdige activiteiten (meerdere taken tegelijk uitvoeren) te stimuleren en continue zorg voor het slachtoffer te waarborgen.
Elk teamlid heeft tijdens het reddingsproces een specifieke rol en verantwoordelijkheid. Dit zorgt ervoor dat het team efficiënter werkt en de tijd op de plaats van het ongeval wordt beperkt.
De Teamgerichte Aanpak is ontwikkeld voor teams van 5 à 6 personen. Omdat de samenstelling van hulpdiensten wereldwijd sterk verschilt (van slechts 2 personen in sommige landen tot wel 18 in andere), moeten reddingswerkers de methode aanpassen aan hun eigen omstandigheden, met veiligheid altijd als hoogste prioriteit.
De Zeven Fasen
Hieronder volgt een overzicht van de zeven fasen binnen de Teamgerichte Aanpak, met een korte uitleg van de belangrijkste aandachtspunten per fase:
- Veiligheid en Situatie-inschatting
Het veiligstellen van de plaats van het ongeval voor zowel hulpverleners als slachtoffers. Denk aan het afzetten van de weg, het inschatten van brandgevaar en het beoordelen van risico’s van verkeer of weersomstandigheden.
1b. Overwegen van voertuigverplaatsing
Voordat overgegaan wordt tot stabilisatie, kan het in sommige gevallen zinvol zijn te beoordelen of het voertuig veilig verplaatst kan worden. Dit kan de inzet aanzienlijk vereenvoudigen of de overlevingskansen van het slachtoffer vergroten. Deze stap mag alleen uitgevoerd worden wanneer dit verantwoord (in overleg met het medische personeel) en veilig kan gebeuren, en altijd met het welzijn van het slachtoffer voorop. - Stabilisatie en Eerste Toegang
Het stabiliseren van het voertuig om ongewenste beweging te voorkomen en het creëren van een eerste toegang tot het slachtoffer (bijvoorbeeld via een portier of raam) voor medische beoordeling. - Glasmanagement
Het veilig verwijderen of controleren van autoruiten om letsel door glasscherven te voorkomen en toegangsmogelijkheden te vergroten. - Ruimte Creëren
Het vergroten van de werkruimte rond het slachtoffer, bijvoorbeeld door deuren te openen, stoelen te verplaatsen en/ of voertuig constructies verwijderen. - Volledige Toegang
Het volledig openen van het voertuig om een veilige en directe benadering van het slachtoffer mogelijk te maken voor verdere zorg en voorbereiding op de bevrijding. - Immobilisatie en Bevrijding slachtoffer
Het stabiliseren van het slachtoffer (nek, rug, ledematen) en het uitvoeren van de daadwerkelijke bevrijding uit het voertuig gecoördineerd door het medische personeel. - Evaluatie
Na de inzet en bevrijding wordt de inzet gezamenlijk als team geëvalueerd. Dit laatste helpt om leerpunten te identificeren voor toekomstige acties.
Veiligheid Altijd Voorop
Hoewel de volgorde van de fasen richting geeft, vraagt iedere situatie om flexibiliteit. De toestand van het slachtoffer en de omstandigheden ter plaatse bepalen uiteindelijk hoe het team de stappen uitvoert. Veiligheid staat daarbij altijd voorop.
I’m curious: how is this handled in your country or region, and what challenges do you face?
Marinus Verweijen
Holmatro Rescue Consultant